Runrunpyon

เคยเป็นมั้ยแบบว่าอยู่ๆก็นั่งเหม่อคิดไปเรื่อยเปื่อย

ระหว่างที่นั่งรถ มองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นคนแก่กำลังจะข้ามถนน

จู่ๆก็มีความคิดประหลาดขึ้นมาในหัว(อีกแล้ว)

คิดว่า ถ้าสามารถแยกเมืองได้ โดยที่ให้คนแก่ เด็ก วัยรุ่น และผู้ใหญ่ อยู่กันคนละเมือง

แบบว่าเมืองนี้มีแต่เด็กเท่านั้น พอโตขึ้นก็ค่อยย้ายไปอยู่เมืองวัยรุ่น

พอโตเป็นผู้ใหญ่ก็ย้ายไปอยู่เมืองผู้ใหญ่  แล้วพอแก่แล้วก็ไปอยู่เมืองคนชรา

เหตุผลที่ให้อยู่กันคนละเมือง เพราะจะได้ลดความแตกต่าง และการเปรียบเทียบ

การที่ไม่เข้าใจกัน หรือว่า การดูถูกกัน ต้นเหตุสิ่งเหล่านี้คือ ความแตกต่าง

วัยรุ่นดูถูกคนแก่ ผู้ใหญ่ดูถูกเด็ก หรือคนแก่ไม่เข้าใจวัยรุ่น และวัยรุ่นก็ไม่เข้าใจคนแก่

คิดว่าถ้าคนเราเหมือนกัน มันน่าจะช่วยลดการแบ่งแยกได้ไม่มากก็น้อย(หรือเปล่า?)

ซึ่งมันก็โยงไปถึงการเหยียดสีผิวด้วย เพราะนั่นก็คือ ความแตกต่าง

การที่คนรวยดูถูกคนจน นั่นก็มาจากความแตกต่างอีกนั่นแหละ

ฉันรวย เธอจน ฉันสูงศักดิ์กว่าเธอ เธอมันต่างจากฉัน

ที่เราพูดเรื่องแบ่งเมืองเนี่ย คือแค่ต้องการให้มันเกิดความเหมือนกันเท่านั้น(แอ๊ หนูไม่ได้เป็นคอมมิวนิสต์นะ)

แต่มาคิดๆดูอีกทีแบ่งเมืองไปก็อาจจะเท่านั้น

สุดท้ายมนุษย์ก็ยังคิดว่าคนอื่นต่างจากตัวเองอยู่ดี

เพราะมนุษย์มองไม่เห็นตัวเอง

ไม่เคยมองเห็นตัวเองจากทางตรง

สิ่งที่เราเห็นว่าเป็นตัวเรานั้น ก็เห็นแค่จากภาพสะท้อนเท่านั้น

ภาพถ่าย กระจก ผิวน้ำ ฯลฯ เราเห็นตัวเองจากสิ่งเหล่านี้

และเราก็ยึดติดเชื่อมั่นว่านั่นคือ เรา

แต่ในความเป็นจริงแล้ว เราไม่เคยมองเห็นตัวเองจริงๆเลยสักครั้ง

คนเรามองเห็นทางตรงได้แค่การมองคนอื่นหรือสิ่งอื่นเท่านั้น

การที่เรามองไม่เห็นตัวเองก็เลยทำให้ตัวเองลืมคิดว่าจริงๆแล้วตัวเองเป็นยังไง

แต่กลับสำคัญตนว่าตนวิเศษกว่าผู้อื่น

ทั้งที่จริงๆแล้วตัวเองก็ไม่ได้ต่างจากคนอื่นเลย

เอามีดแทงเลือดก็ไหลเหมือนกัน  เดินบนดินเหมือนกัน

แต่อีกฟากนึงของความคิดก็แอบคิดว่า

ดนตรีที่ไพเราะก็เกิดจากตัวโน้ตที่แตกต่างนี่หว่า? แต่ต้องมีHarmonyด้วย

หรือว่าเรื่องของความแตกต่างนี่มันถูกกำหนดเป็นกฎไว้แล้วว่า Adjectiveต้องมีคำตรงกันข้ามเสมอ(จบได้แอ๊บสะแทร็กมาก)

จบการคิดเรื่อยเปื่อยยยย

พูดแล้วที่บ้านไม่มีใครฟัง คงเพราะเค้าไม่มีเข้าใจที่เราพูด ก็เลยไม่ฟังมั้ง (แม้แต่คนอ่านยังหนี)

ความคิดของเรามันอาจจะแคบไปหน่อย ถือซะว่าเป็นแค่ความคิดๆหนึ่งละกันนะ

สรุปคือ คิดทำไมฟระเนี่ย สงสัยใกล้จะบ้าแว้วววว

รู้สึกความคิดเรามันขาดความเป็นเอกภาพอย่างแรงแฮะ

นี่เราต้องการจะพูดอะไรกันแน่หว่า?

แปะๆ หนังสั้นที่ได้รับรางวัลจากเบอร์ลิน

จากการประกวดภาพยนตร์สั้นในหัวข้อ Food Taste and Hunger

http://www.cultureunplugged.com/play/1081/Chicken-a-la-Carte

เครดิต: เอามาจากบล็อกคุณ fuxsuxlux และ บล็อกคุณ แท็กซี่สตอรี่

ใครที่ชอบกินทิ้งกินขว้างดูไว้ซะ แล้วอย่าได้ทำอีก

(ส่วนเรากินไม่เหลือ เลยเอาไขมันเข้าตัวหมดเลย ฮ่าๆๆ)

แต่ดาร์กไซด์อีกฟากแอบคิดว่าถ้าชีวิตลำบากก็อย่าทำให้ลูกเกิดมาเลย

สงสารเด็กอ่ะ แอ๊

อีกอย่าง จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมด อยากบอกว่าไม่เห็นด้วยกับช่วงวิฯที่สิบอย่างแรงงง

แปะเพลงชวนเครียดดดต่อออ (ยังไม่จบจากเอนทรี่ที่แล้ว ฮะๆๆ)