Runrunpyon

คิดว่าหลายคน(หรือทุกคนหว่า)คงอาจจะรู้วิธีนี้แล้ว

แต่เราไม่รู้ แล้วเพิ่งค้นพบ ก็เลยตื่นเต้นนนๆๆ

ตอนแรกก็สงสัยว่าร้านอาหารภัตตาคารเค้าแกะหางกุ้งเกลี้ยงๆกันยังไงฝ่า

ไม่ได้หมายถึงกุ้งตัวใหญ่ๆแบบล็อบสะเต้อร์นะ(อันนี้เราก็แกะไม่เป็น รอกินอย่างเดียว) แค่ชริ้มพ์อ่ะ

ที่แท้ก็ง่ายมากเลย ขนาดคนทำอาหารไม่เป็นอย่างเรายังทำได้

 =_+-=_-=+_=+_-=_+=_+-=_-=+_=+_-=_+=_+-=_-=+_=+_-=_+=_+-=_-=+

ตอนแรกน้องกุ้งยังมีหาง ใส่กางเกงๆ

 เอาไปแช่น้ำร้อนซะ(ดึงเพลิน ลืมถ่าย)

แช่ซักพัก พอหางกุ้งเปื่อย ก็เอาขึ้นมาดึงถอดกางเกงน้องกุ้งเยยย

(แช่แล้วจะทำให้ดึงง่ายมาก โดยที่เนื้อกุ้งไม่หลุดสักนิด)

น้องกุ้งโป๊แว้ววว อายจังงง(ปญอ.ได้อีกกก)

เอาลงไปล้างแช่(เปลี่ยนน้ำร้อนใหม่)อีกรอบ เพื่อความสะอาด(?)

 เอามาทำเป็นต้มยำกุ้ง กินกับข้าวกล้อง เย้ๆ

ฮาวทูหนีความจริง(ไม่อยากทำการบ้านนนน)

 =_+-=_-=+_=+_-=_+=_+-=_-=+_=+_-=_+=_+-=_-=+_=+_-=_+=_+-=_-=+

เพลงสำหรับคนหนีความจริง

ชื่อเพลง Je ne veux pas travailler

อ่านว่า เชอ เนอ เวอ ปะ ทราวายเย่ (ภาษาไทยสะกดออกเสียงไม่ได้ง่ะ)
แปลว่า ตรู ฉันไม่อยากทำงานนนนน
อยากแปลเพลงนี้จังงงง ดองจินกี่เพลงแล้วเนี่ยยย เหอๆ

กลับไปหาความจริงต่อ...