ฮือๆๆๆ ทำไงดี...

เมื่อประมาณเดือนที่แล้ว ไอ้เขียวของเรามันหายที่หมาลัยอ่า หายสาบสูญเลย

รู้สึกว่าตัวเองทำหล่น ตอนเดินลงบันได แต่กลับไปหายังไงก็หาไม่เจอ

Greenie

หน้าตาประมาณเนี้ยๆๆ(เสียดาย ไม่ได้ถ่ายรูปไว้ดูต่างหน้า) 

เมื่อวานน้องหมายตี่(หมีต่าย)ก็หายอีกแว้ววเช่นกันนนน แง้ๆๆๆ

น้องหม่ายตี๋

หมายตี๋หมีต่ายรู้สึกว่าครั้งสุดท้ายที่มันอยู่กับเราก็บนรถของมหาลัยอ่ะ หลังจากนั้นก็เพิ่งมารู้ตัวว่ามันหายไปตอนอยู่บนรถเมล์

เสียดายมั่กๆ เดี๋ยวนี้หาซื้อไม่ได้แล้วด้วย

ดังนั้นตุ๊กตาที่บ้านก็เลย ร่วมด้วยช่วยกันไว้อาลัยกับการจากไปของไอ้เขียวกับน้องหม่ายตี๋

Blackie

ไอ้ดำ(ฝาแฝดไอ้เขียว)

Mashimaro

มาชี้มาโหล่

Aria Shachou

ท่านประธานอาเรีย โป้ยโจะๆ

Miffie Hokage

...............

Karin Revolution

หรือว่าเค้าจะต้องหายสาบสูญเป็นตัวต่อไป???  ไม่น้าาาาาาาา......

 รูปญาติหมดแว้ววว...

 

ได้ข่าวว่าตัวเองยังสอบไม่เสร็จเลยนะ ผลสอบงวดนี้คงไม่เหลืออะไรแล้วล่ะ

 

ป.ล. ลืมบอกไปว่าไอ้เขียว กับน้องหม่ายตี๋ เป็นที่ใส่มือถืออ่ะแหะ ปญอ.ดีแท้ ^ ^

 

 

สอบมิดเทอมวันแรกก็บ่นๆ

posted on 21 Jul 2008 19:30 by runrunpyon

วันนี้ทำข้อสอบได้เน่ามาก โดยเฉพาะอารยธรรมจีน อินเดีย แง่งๆๆๆ

ก็สมควรแล้วแหละ ไม่ได้อ่าน ใครจะไปทำได้ล่ะ เฮ้อออ...

ต้นเหตุที่ทำให้ไม่ได้อ่านก็คือเพลงนี้แหละ

พอทำข้อสอบไม่ได้ มันทำให้พาลนึกถึงเหตุการณ์ที่เราชอบนึกถึงเวลาทำข้อสอบไม่ได้(อีนี่มันจะพูดไรกันแน่ฟระ?)

บางทีเราก็คิดว่าเราเอ็นท์ติดอันดับหนึ่ง(หมายถึงอันดับหนึ่งที่เราเลือก)มาได้ไงฟระ?

ไม่ได้อวดนะ แล้วก็อย่าหมั่นไส้ด้วย แต่เราเป็นพวกไม่อ่านหนังสือก็เจือกผ่านมาได้ไงไม่รุ

แล้วก็ตอนจะสอบเข้าม.ปลายอ่ะ เป็นคนที่ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยตั้งใจอ่านหนังสือก่อนสอบเลย แต่ก็ดันติดโควต้ามาแตร์ฯ

พอลองไปสอบเตรียมเล่นๆก็ดันติดอีก(มันฟลุ้คจริงๆนะ เพราะเราไม่ได้อ่านหนังสือไปสอบเลยอ่ะ) ติดทำไมเนี่ย ชอบทำให้เลือกลำบาก(คงมีคนแถวนี้คันตีน)

เราไม่ได้เรียนเก่งจริงๆนะ ถ้าคนที่รู้จักเราจิงๆจะรู้ดี จริงๆคือแค่เหมือนจะเก่งเท่านั้น

รู้สึกว่าตัวเองทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันไม่ได้ซักอย่างเลย มันเลยทำให้บางทีเราก็ไม่รู้สึกอยากจะมีชีวิตอยู่ต่อไปเหมือนกัน

มีอยู่ครั้งนึงเคยลองถามเพื่อนว่า เธอเคยคิดอยากฆ่าตัวตายมั้ย กลายเป็นโดนเพื่อนด่าเลยอ่ะ ว่าจะบ้าหรอ เพราะเค้าไม่เคยคิดเรื่องนี้เลย

เป็นเพราะเค้าไม่มีปัญหากับชีวิต เค้าเลยไม่เคยคิดฆ่าตัวตาย

แต่เราก็ไม่กล้าลงมือฆ่าตัวตายอยู่ดีอ่ะ คนที่ฆ่าตัวตายได้นี่เก่งมากเลยเนอะ คารวะร้อยจอก ซวบๆ

เราก็รู้นะว่าปัญหาเรามันเล็กน้อยมากเมื่อเทียบกับคนอื่นๆ

เฮ้ยๆๆ กลับมาที่เดิมดิ

ตอนก่อนเอ็นท์เราก็ไม่ได้อยากเข้าคณะนี้มาก ใจนึงก็อยากติด จะได้ใกล้บ้าน(ดูเหตุผลมัน)

อีกใจนึงก็คิดว่าไม่อยากติดเพราะไม่ได้เป็นคณะที่อยากเรียนมาก

แต่ถ้าไม่เรียนไอนี่ก็ไม่รู้จะไปเรียนไรแล้วเหมือนกัน เพราะไอที่อยากเรียนมันไม่มีในประเทศนี้ซะด้วยสิ

ครั้นถ้าจะไปเรียนนอกประเทศก็ดูจะเป็นไปไม่ได้เลยด้วยซ้ำ ที่บ้านก็ไม่สนับสนุน เรียนไปก็เปลืองเงินฟรี

เราก็เลยคิดว่าเป็นค่านิยมของประเทศสารขัณ... เอ้ย ประเทศไทยที่เด็กจะต้องเรียนต่อมหาวิทยาลัย

ซึ่งเราว่ามัน....  เฮ้ออ... อยากบ่นต่อ แต่หยุดก่อนดีกว่าแฮะ ช่างมันเหอะ เดี๋ยวมีคนรำคาญ

ขอโต้ดก่ะ เอนทรี่นี้ออกแนวระบายอารมณ์โคตร (แล้วตกลงจะบ่นเพื่อ?)

 

ทำไงดี พี่ชายเรามันเลิกเรียนแล้วอ่ะ ตอนนี้อยู่ปีสาม แต่มันไม่ไปเรียนดื้อๆเฉยเลย นี่ก็ผ่านมาเดือนนึงแล้วนะ

เราก็เคยคิดจะทำแบบมันนะ(ดูเรียกพี่ว่ามัน อิอิ) แต่ใจไม่เด็ดพอ ยังไงซะในสังคมโลกนี้ แผ่นกระดาษที่ได้หลังจบปีสี่ก็ยังเป็นสิ่งที่สำคัญอยู่ดี

ที่บ้านก็เครียดกันที่่มันไม่ยอมไปเรียนต่อ แต่สุดท้ายแม่ก็บอกว่า ดีแล้วแหละ จะได้มีคนช่วยงานที่ร้าน(ประชด แต่เอาจริง)

แอ๊ พี่หนูเรียนไม่จบบบบบบบบบบ.......

 

ฟังเพลงคลายเครียดดีก่า

ช่วงนี้ชอบฟังเพลงออกแนวอวกาศอ่ะเป็นไรไม่รุ แบบเสียงสังเคราะห์เยอะๆอ่ะ

มีช่วงนึงบ้าเพลงคลาสสิก พออีกช่วงนึงชอบฟังเสียงซามิเซ็ง(เพื่อนบอกเพราะตรงไหนฟระ)

ค้นหาสิ่งใหม่ไปเรื่อยๆ แต่สุดท้ายก็ชอบหมด แฮ่ๆ

เพลงA Drop Filled With Memories ประกอบภาพยนตร์อนิเมชั่นเรื่อง Paprika (กำกับโดย ซาโตชิ คอน)

เป็นเรื่องที่ถ้าใครดูแล้วเข้าใจ โปรดช่วยอธิบายด้วย  รู้แต่เจ๊สวยมาก

บ่นยาวโคตร ไปแระ ขอบคุณที่อุตส่าห์ทนอ่านมาจนถึงตรงนี้ค่ะ

แก๊งพวงกุญแจ???

posted on 09 Jul 2008 16:27 by runrunpyon

เมื่อตอนปิดเทอม

ตอนนั้น เรากับเพื่อน(จิน)นั่งอยู่ในร้านมอสเบอร์เกอร์ที่พารากร(เอ... พูดชื่อสถานที่โจ้งๆอย่างงี้เป็นไรมั้ยอ่า?)

แล้วมีผู้หญิงคนนึง ไม่รู้ว่าเป็นคนชาติอะไร(ผมสีทอง ตาสีฟ้า แต่คาดว่าไม่ใช่ฝรั่งแน่ๆอ่ะ)

เจ๊แกเดินแจกกระดาษขนาดเท่านามบัตรพร้อมกับวางพวงกุญแจไว้ตามโต๊ะที่มีคนนั่งอยู่(ซึ่งตอนนั้นคนเต็มร้าน)

แล้วในกระดาษนั้นมีข้อความทั้งภาษาไทยและอังกฤษบอกว่า

ผมเป็นใบ้และหูหนวก

คุณอยากจะซื้อสิ่งของเล็กๆนี้ไหม?

เรากับเพื่อนก็ลังเลๆ ปรึกษากันว่าจะซื้อดีมั้ย (พวงกุญแจรูปกีตาร์สีทองอันเล็กๆ ราคาหกสิบบาท(แน่ะ))

ถ้าเค้าเป็นคนบริสุทธิ์จริงก็อยากจะช่วยซื้ออยู่หรอก แต่เรากลัวว่ามันมาหลอกขายเอาแพงๆอ่ะ

หลอกล่อด้วยประโยคในบรรทัดบนอ่ะ คิดดูนะถ้าตัดบรรทัดบนออกไป จะมีใครช่วยซื้อบ้างล่ะ จริงปะ?

เรารู้สึกว่าเค้าใช้จิตวิทยามากเลยนะเนี่ย

แต่สิ่งที่ข่อยสงสัยที่สุดคือ คำว่า ผม เนี่ยแหละ ทำไมไม่ใช้ ฉัน อ่ะ  น่าสงสัยจริงๆนะ มันอาจจะเป็นขบวนการก็ได้

และแล้วเจ๊แกก็เริ่มเดินเก็บ ก็เห็นว่ามีคนซื้อ(มั้ง) แล้วก็ไม่ซื้อ

พอเจ๊แกเดิมาถึงโต๊ะที่พวกเรานั่ง สุดท้าย เอาไงดีฟระ คิดในแง่ดีก็ด้ะ สุดท้ายก็เลยหารครึ่งกับเพื่อนซื้อไปอ่ะ

 

เมื่อไม่นานมานี้ เราก็เจออีกครั้ง แต่คนละคนกัน คราวนี้เป็นผู้ชาย หน้าจีนๆ ตาตี่ๆ

เรานั่งอ่านหนังสือ(การ์ตูน)ที่โอบงแปงสยามอ่ะ แล้วมันก็ยื่นนามบัตรข้อความเดิมพร้อมกับโชว์พวงกุญแจ(คนละแบบกัน)

เราก็เอ่อ... แบบว่า... เคยเจอแบบนี้มาแล้นนะ ก็เลยบอกไปว่า เคยซื้อแล้วค่ะ

แล้วมันก็แสดงท่าทางว่าไม่ได้ยินอ่ะ (โห... มีวิธีป้องกันตัวอีกแน่ะ จะได้ไม่มีคนซักถามได้)

เราก็เลยปัดมือบอกมันว่าไม่เอา แล้วคิดดูนะ ทีตอนเดินเข้ามาขายนี่ยิ้มแย้มเชียว พอไม่ซื้อทีนี่ยังทำหน้ามองใส่อีก(แมร่ง....)

 

เราคิดว่าขายแพงเกิน เหมือนค้ากำไรเกินควรเลยอ่ะ

คิดดูนะสมมุติว่าวันนึงขายได้ร้อยอัน ก็เท่ากับว่าวันนึงได้หกพันบาท(ครูทำงานทั้งวันได้แค่สามร้อย)

เดือนนึงก็ได้ตั้งแสนแปดหมื่นแน่ะ โอ้วว...จอร์ชชช

ขายสบายๆ ไม่ต้องพูด ไม่ต้องมีหน้าร้าน ไม่ต้องแบกของหนักทำงานเหนื่อยแทบตายเหมือนคนอื่นเค้าปีนึงก็ได้สองล้านกว่าแล้วอ่ะ

 

สรุป จนตอนนี้ เรายังไม่รู้เลยว่ามันคือขบวนการอะไรรึเปล่า?

คือถ้าเป็นคนพิการจริงๆอ่ะ จะไม่ว่าไรเลยยย แต่ถ้ามาหลอกกันนี่ไม่ให้อภัยแน่

ไม่รู้ว่ามีใครเคยเจอแบบนี้มั่งอ๊ะเปล่าอ่ะ? บอกกันหน่อยนะ

(จะมีใครทนอ่านมาถึงตรงนี้มั้ยเนี่ย ขอโต้ดก่ะ มีแต่น้ำ)

 

แปะๆเพลง

เพลงชื่อ Monsoon(ลมมรสุม) จากวง Tokio Hotel (วงเยอรมันอ้ะ ตื่นเต้นๆ)